Uçağın kapısı açıldığında yüzüme vuran o ılık havayı hâlâ dün gibi hatırlıyorum. Ne boğucu bir sıcak ne de insanı ürperten bir serinlik… Tam ortası. Takvime baktığımda Eylül’ün ikinci haftasıydı ve içimden “İyi ki yazın sıcağına kalmamışım.” diye geçirdim. İşte tam da bu yüzden eylül Antalya tatili, benim için sadece bir kaçamak değil, şehrin gerçek yüzünü…

Ege’de sonbahar tatili fikri ilk kez aklıma düştüğünde, herkes çoktan “Deniz sezonu bitti” moduna geçmişti. Oysa ben, yazın kalabalık, gürültülü ve biraz da yorucu Ege’siyle vedalaştıktan sonra, aynı sahillere sonbaharda dönmenin nasıl bir his olduğunu çok merak ediyordum. Uçaktan inip hafif serin ama hâlâ tuz kokan havayı içime çektiğim anda fark ettim: Bu, bildiğim Ege…

Eylül’de Gökçeada ve Bozcaada gezisi için adaya ilk kez ayak bastığım günü hiç unutmuyorum. Güneş, yaz kadar yakıcı değil ama hâlâ cildimi okşayacak kadar cömertti; rüzgâr ise saçlarımı karıştırırken içimden “Tam eylül bozcaada tatili böyle bir şey olmalı” diye geçirmiştim. İskeledeki son kalabalıklar bile yazın o hengâmesi kadar baskın değil; kimse acele etmiyor, kimse senden…

Uçağın tekerlekleri Dalaman pistine değdiği an, içimde garip bir huzur vardı. Biliyordum: Yine Ege’yle Akdeniz’in el sıkıştığı o köşeye, Kaş’a dönüyordum. Ama bu kez takvim yaprakları eylülü gösteriyordu; kalabalığın çekildiği, güneşin yakmaktan çok ısıttığı, denizin ise hâlâ yazı bırakmadığı o döneme. Eylül kaş tatili dediğin, aslında biraz “yaza veda töreni” gibi; sessiz, içten, kalabalıksız ve…

Artvin’e ilk kez sonbaharda gittiğimde, daha şehre yaklaşırken camdan dışarı bakakaldığımı hatırlıyorum. Dağların yamaçlarında sarı, kırmızı ve yeşilin tonları öyle iç içe geçmişti ki, kendimi hareket eden bir yağlı boya tablosunun içindeymiş gibi hissettim. Özellikle Ekim ortasından itibaren başlayan bu renk değişimi, klasik bir Artvin sonbahar turu hikayesinden çok daha fazlasını sunuyor; insanın içinde hem…

Uçağa binmeden, uzun yol planları yapmadan, şehirden sadece bir-iki saat uzaklaşıp bambaşka bir dünyaya geçtiğin o anı biliyor musun? Benim için eylül sapanca tatili tam olarak böyle başladı. Bir Cuma akşamı, işten çıkıp arabaya atladığımda, İstanbul’un gri gökyüzüyle vedalaşıp içimden “sadece iki gün, ama gerçekten bana ait iki gün olsun” diye fısıldıyordum. Navigasyon Sapanca tabelalarını…