Gezilecek Yerler

Ege’de sonbahar tatili fikri ilk kez aklıma düştüğünde, herkes çoktan “Deniz sezonu bitti” moduna geçmişti. Oysa ben, yazın kalabalık, gürültülü ve biraz da yorucu Ege’siyle vedalaştıktan sonra, aynı sahillere sonbaharda dönmenin nasıl bir his olduğunu çok merak ediyordum. Uçaktan inip hafif serin ama hâlâ tuz kokan havayı içime çektiğim anda fark ettim: Bu, bildiğim Ege…

Eylül’de Gökçeada ve Bozcaada gezisi için adaya ilk kez ayak bastığım günü hiç unutmuyorum. Güneş, yaz kadar yakıcı değil ama hâlâ cildimi okşayacak kadar cömertti; rüzgâr ise saçlarımı karıştırırken içimden “Tam eylül bozcaada tatili böyle bir şey olmalı” diye geçirmiştim. İskeledeki son kalabalıklar bile yazın o hengâmesi kadar baskın değil; kimse acele etmiyor, kimse senden…

Uçağın tekerlekleri Dalaman pistine değdiği an, içimde garip bir huzur vardı. Biliyordum: Yine Ege’yle Akdeniz’in el sıkıştığı o köşeye, Kaş’a dönüyordum. Ama bu kez takvim yaprakları eylülü gösteriyordu; kalabalığın çekildiği, güneşin yakmaktan çok ısıttığı, denizin ise hâlâ yazı bırakmadığı o döneme. Eylül kaş tatili dediğin, aslında biraz “yaza veda töreni” gibi; sessiz, içten, kalabalıksız ve…

Artvin’e ilk kez sonbaharda gittiğimde, daha şehre yaklaşırken camdan dışarı bakakaldığımı hatırlıyorum. Dağların yamaçlarında sarı, kırmızı ve yeşilin tonları öyle iç içe geçmişti ki, kendimi hareket eden bir yağlı boya tablosunun içindeymiş gibi hissettim. Özellikle Ekim ortasından itibaren başlayan bu renk değişimi, klasik bir Artvin sonbahar turu hikayesinden çok daha fazlasını sunuyor; insanın içinde hem…

Uçağa binmeden, uzun yol planları yapmadan, şehirden sadece bir-iki saat uzaklaşıp bambaşka bir dünyaya geçtiğin o anı biliyor musun? Benim için eylül sapanca tatili tam olarak böyle başladı. Bir Cuma akşamı, işten çıkıp arabaya atladığımda, İstanbul’un gri gökyüzüyle vedalaşıp içimden “sadece iki gün, ama gerçekten bana ait iki gün olsun” diye fısıldıyordum. Navigasyon Sapanca tabelalarını…

İlk kez “staycation fikirleri” araştırmaya başladığım günü çok net hatırlıyorum. Takvimim izin günleriyle doluydu ama bütçem uzak bir seyahati kaldıracak durumda değildi. Uçak bileti bakarken içime hafif bir hayal kırıklığı çökmüştü; sanki evde kalmak, tatilden vazgeçmek gibi geliyordu. Sonra kendime şöyle dedim: “Madem şehirden gidemiyorum, o zaman şehir bana tatil gibi gelsin.” Ve işte tam…

Sabahın ilk ışıkları perdeyi usulca araladığında, kendimi çoktan yola koyulmuş, dar bir köy yolunda, sisle örtülü zeytinliklerin arasında bulmuştum. Burnuma gelen o nemli toprak kokusu, hafif tuzlu bir deniz esintisiyle karışıyor, içime çektiğim her nefes, sanki yıllardır aradığım huzuru yavaş yavaş geri getiriyordu. Etrafıma baktığımda, sonbaharın sarıya, turuncuya ve hafif kızıllığa çalmış tonları, zeytin ağaçlarının…

Göller Yöresi’ne ilk kez sonbaharda gittiğimde, neyle karşılaşacağımı tam olarak bilmiyordum. Yaz kalabalığı çoktan çekilmiş, yollar sakince uzanıyor, dağların eteklerine doğru kızıl ve sarı tonlar yavaş yavaş yayılıyordu. Özellikle göller yöresi sonbahar mevsiminde, insanın içine işleyen sessiz bir güzelliğe bürünüyor. Ne çok sıcak ne de üşütecek kadar soğuk… İnce bir mont, sıcacık bir kahve ve…

Büyükada’da ilk kez sonbahar ada tatili yaptığım günü dün gibi hatırlıyorum. Vapurdan indiğimde, yazın o koşuşturan, rengârenk kalabalığı yerini dingin bir sessizliğe bırakmıştı. Sokaklar hâlâ aynı sokaklardı, deniz hâlâ aynı denizdi; ama hava değişmişti. İnce bir hırkanın gerekliliğini hatırlatan hafif bir serinlik, çam ağaçlarının kokusuna karışan tuzlu rüzgâr ve kaldırımdan yankılanan tek tük bisiklet zilleri……

Sonbaharda Mardin’e ilk kez gittiğimde, uçağın kapısından dışarı adım atar atmaz yüzüme çarpan o hafif serin, tozlu ve baharat kokulu havayı hâlâ çok net hatırlıyorum. Ne yazın yakıcı sıcaklığı vardı, ne de kışın içe işleyen soğuğu; tam ortasında, insanı saran yumuşak bir iklim… Şehrin siluetine doğru yaklaştıkça, güneşin taş evlerin üzerine vurup her şeyi bal…